Po babci został ci pejzaż w ciężkiej, złoconej ramie. Przy przeprowadzce odpadł fragment ornamentu z narożnika, a na tylnej listwie zauważyłeś drobne okrągłe otworki i jasny pył. Pierwszy odruch to klej i złota farba z marketu, ale przy takiej ramie jeden nieprzemyślany ruch może zaszkodzić bardziej niż sama przeprowadzka.
Samodzielnie poradzisz sobie z uszkodzeniami prostych ram z litego drewna bez złoceń i sztukaterii. Poluzowany narożnik skleisz klejem stolarskim i ściśniesz ściskiem taśmowym, drobne rysy zamaskujesz woskiem w dopasowanym odcieniu.
Podobnie jest z ramami aluminiowymi: wymianę zawieszek, sprężyn dociskowych czy szkła zrobisz w domu. Granica przebiega tam, gdzie zaczyna się oryginalne wykończenie powierzchni, czyli złocenie, polichromia albo historyczna politura.
Pracownia jest potrzebna zawsze, gdy rama ma złocenie płatkowe, ornamenty z masy kredowej lub wartość historyczną. Tych technik nie odtworzysz domowymi materiałami, a każda nieudana próba utrudnia rekonstrukcję.
Do fachowca powinny trafić też ramy z objawami żeru owadów (otworki o średnicy 1–2 mm i świeża mączka drzewna), pęknięciami przez całą listwę, łuszczącym się gruntem albo wygiętymi profilami aluminiowymi. Aktywny kornik może przejść na meble i podłogę, więc nie odkładaj decyzji.
Najpowszechniejszy błąd to zamalowywanie ubytków złotą farbą. Farby z pigmentem mosiężnym z czasem ciemnieją i zielenieją, a usunięcie ich z porowatego gruntu bywa trudniejsze niż samo złocenie. Równie szkodliwe jest szlifowanie patyny, bo przyciemnienie narastające przez dziesięciolecia świadczy o autentyczności ramy i stanowi część jej wartości.
Trzeci problem to kleje. Kleje epoksydowe i poliuretanowe są nieodwracalne: przy kolejnej renowacji nie da się ich usunąć bez niszczenia drewna. Konserwatorzy stosują kleje glutynowe, które w razie potrzeby można rozpuścić ciepłem i wilgocią.
Profesjonalna renowacja ramy obrazu zaczyna się od oceny stanu i dokumentacji zdjęciowej. Potem fachowiec przeprowadza dezynsekcję, wzmacnia połączenia, uzupełnia grunt kredowy i odlewa brakujące fragmenty ornamentu z form zdjętych z zachowanych elementów.
Najbardziej czasochłonne jest złocenie. Złoto płatkowe nakłada się na pulment, poleruje agatem i patynuje, żeby nowe fragmenty nie odcinały się od oryginału. Wymiana narożnika w prostej ramie zajmuje kilka dni, pełna renowacja złoconej ramy orientacyjnie kilka tygodni. Na wycenę wpływają wielkość ramy, zakres ubytków i technika złocenia.
Decyzję ułatwią trzy kryteria: wykończenie powierzchni, wartość przedmiotu i odwracalność ingerencji. Prosta rama z drewna lub aluminium, bez złoceń i o wartości czysto użytkowej, to dobre pole do domowej naprawy.
Rama złocona, rzeźbiona albo rodzinna pamiątka wymaga ostrożności. Zanim cokolwiek skleisz lub pomalujesz, schowaj odpadnięte fragmenty do podpisanej koperty i pokaż ramę w pracowni. Oryginalne kawałki ornamentu ułatwiają rekonstrukcję.
Artykuł sponsorowany
______________________
Konsultacje lekarskie online krok po kroku. Jak wygląda zdalna wizyta u lekarza?
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu grudziadz365.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz
