Przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu trwa dramatyczny proces, który rzuca nowe światło na ostatnie chwile życia 19-letniego Aleksandra. Zeznania dowódcy patrolu oraz okazane w sądzie zdjęcia obrażeń wywołały poruszenie. To już nie tylko proces medyków – to debata nad tym, kiedy procedura zatrzymania powinna ustąpić ratowaniu życia.

„Nie widziałem wcześniej takich śladów”

Podczas rozprawy kluczowym momentem było okazanie świadkowi – dowódcy patrolu z Oddziału Prewencji – dokumentacji fotograficznej przedstawiającej nadgarstki zmarłego Olka. Zdjęcia obrazowały głębokie ślady i uszkodzenia ciała powstałe w wyniku długotrwałego zakucia w kajdanki.

Reakcja policjanta była wymowna:

– Wielokrotnie stosowałem kajdanki w trakcie służby i nigdy nie miało miejsca coś takiego. Nigdy nie widziałem takich obrażeń od kajdanek u zatrzymanej osoby – zeznał świadek przed sądem.

Funkcjonariusz przyznał jednocześnie, że w swojej wieloletniej praktyce nie spotkał się z sytuacją, by osoba wymagająca natychmiastowej pomocy medycznej, która silnie krwawi, pozostawała w kajdankach przez ponad godzinę.

Spór o odpowiedzialność i procedury

Zeznania dowódcy obnażyły luki w komunikacji i decyzyjności podczas interwencji. Mimo pełnionej funkcji nadzorczej nad 7-osobową drużyną, świadek twierdził, że decyzja o użyciu lub zdjęciu środków przymusu bezpośredniego należała wyłącznie do funkcjonariusza, który je założył.

W toku przesłuchania padły istotne pytania o przebieg akcji:

• Brak wiedzy o stanie zdrowia: Dowódca zeznał, że nie został poinformowany przez podległych mu funkcjonariuszy o tym, że chłopak „strasznie krwawi” zaraz po ujęciu.
• Kwestia kamer nasobnych: Świadek podkreślił, że to każdy funkcjonariusz indywidualnie decyduje, kiedy włączyć kamerę.
• Przekazanie „kluczyka”: Sąd próbował ustalić, dlaczego kajdanki zdjęto dopiero na SOR-ze, skoro funkcjonariusz odpowiedzialny za ich założenie nie pojechał z rannym do szpitala, lecz udał się do komendy w celu sporządzenia dokumentacji.

„Nie pajacuj” – standardy interwencji pod lupą

Podczas rozprawy odtworzono nagrania, na których słychać słowa kierowane do konającego 19-latka: „nie pajacuj”. Dowódca potwierdził w sądzie, że słyszał te słowa na nagraniu, jednak nie był w stanie wskazać, który z funkcjonariuszy je wypowiedział. Pytany o zachowanie chłopaka pod ogrodzeniem, opisał go jako „spokojnego”, zaznaczając, że w jego obecności Aleksander nie był agresywny i nie atakował policjantów.

Matka: „Zamiast ratować, podejrzewano go o narkotyki”

Obecna na sali Małgorzata Shahbazyan, matka Olka, nie kryła rozpaczy, słuchając o błędach w procedurach.

– Policja mogła po prostu założyć stazę, skoro już go zdjęli z tego płotu. Wtedy to krwawienie nie szłoby do wewnątrz. To jest prosta rzecz, której każdy uczy się w szkole. Zamiast go ratować, podejrzewano go o to, że jest pod wpływem narkotyków, lekceważono to, co mówił – wspominała matka.

Co dalej ze sprawą policjantów?

Dzięki uporowi rodziny i decyzji Sądu Rejonowego w Grudziądzu, który uchylił decyzję prokuratury o umorzeniu, wątek działań policji wraca na wokandę. Śledczy będą musieli odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w obliczu walki o życie priorytetem pozostały kajdanki, a nie pomoc medyczna. Jak podkreśla pełnomocnik rodziny, mecenas Michał Wąż: „Środki przymusu bezpośredniego nie mogą być stosowane w sytuacji, kiedy osoba zatrzymana walczy o życie”.

Proces medyków trwa, a kolejne zeznania świadków mogą okazać się kluczowe dla ustalenia pełnego łańcucha winnych tej tragedii.

::addons{"type":"youtube","url":"https://youtu.be/JegauCKhIWs"}

::news{"type":"see-also","item":"100881"}