Zamiast merytorycznej kontroli prezydenta, mieszkańcy otrzymali festiwal insynuacji. Oficjalny protokół z posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji z 23 marca 2026 roku pokazuje, jak wygląda debata publiczna w Grudziądzu. Radni, zamiast badać legalność zajęcia komorniczego na kwotę 1,7 mln zł, skupili się na internetowych wpisach i niesprawdzonych plotkach.

Kwietniowa sesja Rady Miejskiej, podczas której odrzucono skargę Iwony Majorke na działania miasta, zapisała się w pamięci protestem „milczących misiów”. Choć władze zapewniały o rzetelnym zbadaniu sprawy, dokumenty z posiedzenia komisji przeczą tej wersji. To, co miało być kontrolą, zamieniło się w urzędniczy magiel, gdzie fakty nie miały większego znaczenia.

::news{"type":"see-also","item":"101441"}

Sąd nad szkołą za zamkniętymi drzwiami

Głównym zadaniem radnych było sprawdzenie, czy prezydent Maciej Glamowski nie przekroczył uprawnień przy egzekucji finansowej. Na spotkaniu zabrakło osoby skarżącej, pojawili się za to kluczowi urzędnicy: Kamila Melkowska-Lemke (Edukacja), Małgorzata Kosinska (Skarbnik Miasta) oraz kierownik Ewa Kowalska.

Zamiast analizy faktur i przepisów, zebrani oceniali wizerunek placówki. Dyskusja szybko zeszła na poziom osobistych wycieczek i powielania miejskich legend.

Radny i opowieści "z drugiej ręki"

Prym w kreowaniu narracji wiódł radny Krzysztof Gawroński. Zamiast weryfikować dokumenty z Grudziądza, wolał dzielić się niesprawdzonymi plotkami z ościennych gmin:

„Ja już wiem o tym, że dwie gminy ościenne gminy Grudziądz (...) zwróciły się o dofinansowanie do podróży dziecka (...) Okazało się, że ta firma, o której rozmawiamy już bierze takie dofinansowanie a te dzieci nie jeżdżą i oczy zaczęły się otwierać w urzędzie”.

Chwilę później radny wprost przyznał, że operuje domysłami, rzucając: „Może 1/3 z tego jeździ tymi busami”.

Skarbnik Miasta i krzyczący wnuczek

Skarbnik Miasta, Małgorzata Kosinska, odpowiadająca za finanse Grudziądza, sprowadziła wielomilionowy spór prawny do poziomu osobistych docinków. Oceniając skarżącą, stwierdziła:

„Jest nerwowa bo kasa się jej nie zgadza. Przez to co dzieje się w mediach to rodzice nie będą dawali do niej dzieci i tu jest problem”.

Co gorsza, najwyższa urzędniczka finansowa posunęła się do argumentowania przy pomocy prywatnych historii rodzinnych, tłumacząc radnym mechanizmy działania placówki na podstawie doświadczeń swojego wnuka, który rzekomo „zaczął się drzeć, że on nie chce do przedszkola”.

„Deficyty” rodziców okiem dyrektor edukacji

Atmosfera na komisji udzieliła się również odpowiedzialnej za miejską oświatę dyrektor Kamili Melkowskiej-Lemke. Tłumacząc spór i brak porozumienia ze środowiskiem szkolnym, uderzyła w rodziców niepełnosprawnych dzieci:

„Tylko, że niektórzy rodzice mają deficyty ich trudno po prostu... ale też, że dziecko jest zabierane i przywożone wieczorem, to jest wygodnictwo”.

Szkoła Spinaker: "Z protokołu bije stos pomówień"

Na rewelacje płynące z urzędowych dokumentów stanowczo zareagowała sama placówka. W przesłanym do naszej redakcji oświadczeniu, przedstawiciele szkoły nie kryją oburzenia przebiegiem posiedzenia:

„Szczerze mówiąc, jesteśmy w szoku, że tak mogła wyglądać komisja skarg i wniosków, ale jeśli taki był jej werdykt, to trudno było oczekiwać, że zagłębiła się w meritum sprawy. Każdy, kto zechce bez emocji i uprzedzeń zagłębić się w temat, zobaczyłby to, co widzą wszyscy – poza radnymi i funkcjonariuszami urzędu. Z protokołu bije stos pomówień, fałszywych oskarżeń, prywatnych uprzedzeń i plotek, którymi zajmują się włodarze naszego miasta. Jest to smutne i pokazuje, jak żenujący jest poziom tego, co można w nim przeczytać”.

Przedstawiciele placówki zwracają również uwagę na postawę samych samorządowców i wytykają hipokryzję:

„Dodam tylko, że jedna z pań radnych zasiadających w komisji przez wiele lat współpracowała ze szkołą, prowadziła chór przy szkole i jakoś nigdy nie przeszkadzało jej czerpanie korzyści z tej współpracy. Milczenie to ciche przyzwolenie na to, co się tam działo, a działo się po prostu źle. Ale jak widać, szybko punkt widzenia zmienia się w zależności od miejsca siedzenia”.

Ucieczka od konfrontacji i sądowy finał

Ten urzędniczy spektakl zakończył się jednoznacznie. Gdy wiceprzewodnicząca Dorota Kupis zapytała o organizację kolejnego spotkania – tym razem ze skarżącą, by wysłuchać drugiej strony – radny Gawroński odciął się krótko:

„Ja nie mam ochoty się spotykać po tym wszystkim. Szczerze powiem nie przyjdę na to spotkanie bo nie mam ochoty być pokazywany nie wiadomo gdzie i w jakim świetle. (...) Patrząc na to co jest robione w Internetach ja nie mam ochoty w takim show uczestniczyć”.

Chwilę po tej deklaracji troje obecnych radnych przegłosowało odrzucenie skargi jako bezzasadnej.

::news{"type":"see-also","item":"101513"}

Sprawa jednak z pewnością nie zakończy się w ratuszu. Szkoła zapowiada pozwy oraz dokładną weryfikację samego przebiegu obrad:

„Zapewniam Pana Redaktora, że bardzo poważnie rozpatrzymy kwestię kroków prawnych wobec tego, co dzisiaj przeczytaliśmy. Na pewno wystąpimy również o udostępnienie nagrania, ponieważ obawiam się, że ten protokół i tak jest już mocno wygładzony. Dość często pojawia się w nim adnotacja: »zapis audio nieczytelny«”.

Na sali sądowej argumenty o „płaczących wnukach” i „zasłyszanych plotkach” z pewnością nie wystarczą. Za oskarżenia przyjdzie zapłacić – i wiele wskazuje na to, że tym razem z prywatnych kieszeni.

Protokół z posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji